Szanowni Państwo! Niniejsza strona to archiwum Serwisu NaszeSudety.pl... Po najnowsze informacje z Sudetów zapraszamy na www.naszesudety.pl
 
mapa serwisu  mapa serwisu
facebook

Polecamy
Losowy produkt
z BAZARU
Śląsk i jego dzieje

Wydawnictwa » Książki

Polskie Górne Łużyce

    Pod nazwą Górne Łużyce należy rozumieć krainę o powierzchni blisko 7200 km2, znajdującą się dzisiaj na pograniczu Niemiec i Polski, a dokładniej Saksonii i Dolnego Śląska. Naturalnymi granicami Górnych Łużyc są rzeki Kwisa na wschodzie i Połcznica (niem. Pulsnitz) na zachodzie. Na południu kraina ta sięga po Góry Izerskie oraz Góry i Pogórze Łużyckie. Jej granicę północną wyznacza szeroki pas lasów zwanych Borami Dolnośląsko-Łużyckimi. Związki Polski z tą krainą mają już ponad 1000-letnią historię. W 1002 r. Bolesław Chrobry opanował Górne Łużyce (zwane wówczas Milskiem) wraz z Budziszynem, który przy tej okazji został po raz pierwszy wzmiankowany w źródłach. Polska utraciła Łużyce już w 1031 r. za panowania syna Bolesława, króla Mieszka II. W średniowieczu ziemia ta często zmieniała właścicieli. Od XI do XV w. do Górnych Łużyc zgłaszali swoje pretensje margrabiowie miśnieńscy, władcy Czech, margrabiowie brandenburscy, Piastowie śląscy, a nawet królowie węgierscy. Niewątpliwie najdłużej Łużyce stanowiły część Korony Czeskiej. Kilkuwiekowe władztwo czeskie ostatecznie skończyło się w 1635 r. Później Górne Łużyce były pod panowaniem saskim, a od 1815 r. także pruskim. Po klęsce III Rzeszy w 1945 r. zwycięskie mocarstwa przyznały wschodnie połacie Łużyc państwu polskiemu. 

     Moim zamiarem było ukazanie tysiącletniej historii polskiej części Górnych Łużyc, dziejów poszczególnych miejscowości położonych pomiędzy Nysą Łużycką i Kwisą, jak również zaprezentowanie najwybitniejszych osobistości wywodzących się stąd. Starałem się ponadto zaprezentować walory przyrodnicze tej ziemi oraz przedstawić zmiany, jakie zachodziły w jej florze i faunie. Chciałem też zwrócić uwagę dzisiejszych mieszkańców i gospodarzy tego skrawka Polski, iż żyją oni nie na Śląsku, lecz na Łużycach, a konkretnie Górnych Łużycach. Odrębna tradycja historyczna i kulturalna tych ziem nie jest jeszcze dostatecznie znana społeczeństwu polskiemu, ani uświadamiana w naszej lokalnej społeczności.

     Niestety, ze względu na brak miejsca w książce nie udało się zawrzeć informacji o kilku najdalej na północ wysuniętych miejscowościach górnołużyckich, jakie znajdują się na terytorium Polski. Od reszty polskich Górnych Łużyc oddziela je "klin śląski", czyli ziemie dawnego księstwa żagańskiego. Mam tu na myśli Łęknicę, Niwicę, Bronowice czy też Zajączek i Cielmów, górnołużyckie enklawy na Dolnych Łużycach (w pobliżu Lipinek Łużyckich i Trzebiela). Na pewno zasługują one na opracowanie swoich dziejów, ale to (być może) przy innej okazji.

Waldemar Bena

Tekst jest fragmentem wstępu do książki


Waldemar Bena: "Polskie Górne Łużyce. Przyroda - Historia - Zabytki". Wydawnictwo F.H. Agat, Zgorzelec 2003. Okładka twarda, lakierowana, stron 600, liczne zdjęcia czarno-białe i kolorowe.

drukuj drukuj
« powrót
Dodano: 2005-05-17, godz. 21:29, Odwiedzin: 13183
Komentarze
Marzena Kącka 2007-05-26 13:17
Fascynująca pozycja - polecam. Ciekawe opisy - zwłaszcza opis miejscowości. Warto zapoznać się też z historią Górnych Łużyc. Polecam zwłaszcza ludziom takim jak ja urodzonym i mieszkającym w tym pięknym zakątku Polski. Autorowi należą sie wyrazy uznania i podziękowanie za ogrom pracy jaką włożył w przygotowanie tej książki.
Dodaj swój komentarz
Aby dodać komentarz musisz być zalogowany na stronie
0.0750470161